Spreek met de deur en het raam zal het horen

Weer een aantal weken verder en ik heb me weer niet te veel vertoond. Ik slaag een mea culpa, maar vraag ook begrip.

In een rustige wandelpas geraakt alles op zijn plaats en valt in de plooi. Ik ben er nog niet, maar kijk wel positief naar de komende weken.

Het huis is oud en de muren zijn niet dik. Ik hoor het gekef van de honden van de buren en he geschuifel met de stoelen. Het is een gewaardwording, die ik enkele jaren geleden achter me liet. Maar het herinnert me eraan dat er leven is buiten de 4 muren tussen dewelke ik me bevind.

De zaken met het intussen ex-Lief zijn nog niet helemaal van de baan en zullen hopelijk met gewetensproblemen van zijn kant in orde worden gezet.

Ik heb intussen een paar keer buiten geweest. Dat wil zeggen, menig cinemazaal gepasseerd, menig restootjes gezien, nog eens naar een stand-up comedy geweest, ik moet al even denken, maar ik heb nog wel het een en ander gedaan.

Sam en ik gaan veel wandelen en hebben de hondenweide opgezocht. Echter hij was de enige hond. Jammer maar helaas.
Het joggen heb ik snel kunnen hernemen al doe ik het minder als dat ik zin heb.

De stilte is oorverdovend, daar er geen televisie is, en ik meestal te lui ben om de electriciteitskabel te verleggen naar de radio.

Het werk blijft een grote onbekende. Ik weet niet wat ze willen van me en hoe ze het willen. Ik doe mijn werk zoals gevraagd en ambeteer mezelf in het feit dat er geen uitsluitsel komt.

Ik slaag aan het koken en probeer jullie wat accurater op de hoogte te houden.
Ik heb namelijk een stiekeme fan heb ik in mijn statistieken gemerkt, die me persoonlijk kent.