Leven is als de horizon. Er komt geen eind aan

Intussen is er veel gebeurd, dat is ongetwijfeld geen surprise.

Intussen wonen het Lief en ik niet meer samen. Ik ben er samen met hond, katten en vissen uitgetrokken.
We hebben geen ruzie gemaakt, misschien een lichte discussie, maar die ging alvast niet over wie welke pot zou meenmen, maar eerder over het eigendom zelf.
Maar ook dat zal wel in orde komen, als één van ons beide toegeeft, waarbij ongdergetekende dat wel zal doen.

Ik woon in een rustige buurt, vlakbij het park, de bank, de winkels en de autostrade. Wat kan een mens nog meer willen? Een beetje gemoedsrust?

Ik heb nog geen reclame gemaakt met mijn 'uit elkaar' status, maar het is net of ik heb een geurtje rond me heen hangen. Ik krijg aanbiedingen om te gaan eten, drinken en dansen uit alle hoeken.
Ook vriendin M die ik van april niet meer had gehoord, heeft zich laten horen. Moeilijke situatie want ik weet neit goed wat tedoen. Ik wil eerst even op plooi komen.
Maar ik ben dankbaar voor de smssen die ik krijg, ze zijn hartverwarmend.

Tijd heb ik momenteel te kort.

Mis ik iets? Tuurlijk zijn er dingen die ik mis, maar dat lijkt me maar normaal en menselijk.
Heb ik er spijt van, nog steeds niet. !

Het zal een druk weekend worden van bezoeken, schilderen, kuisen en al hetgeen bij een verhuis hoort.
Ik zou terug de loopschoenen willen aantrekken op het gemakske.
A en eens en carwash zoeken.