Leven is dodelijk.

Afgelopen donderdag had mijn lief me om 14 uur al een keer of 4 gebeld. De 5de keer opende ik het gesprek met een 'Je kan me niet missen vandaag blijkbaar'.
Hij huilde aan de telefoon, een goede vriend vanons was die ochtend met zijn motor naar het werk gegaan omdat de wagen in panne stond en op een onverklaarbare wijze tegen een verlichtingspaal gereden.
Het ongeluk werd niet onmiddelijk opgemerkt en hij is gestorven.

Alweer, alweer, alweer, op zo'n korte periode en het komt steeds dichter en dichter bij. Mijn nekharen gaan ervan overeind staan.

Hoe lelijk dat het ook klinkt, ik had het liever iemand anders toegewenst maar niet hem. De eerste die me aanvaardde in mijn lief zijn vriendenkring. Diegene met wie ik uren aan de toog plakte. Die steevast naast me kwam wandelen. Die me probeerde tot stervens toe (de ironie) uit te leggen hoe poker het best werkt en hoe slecht ik ben in een pokerface trekken. Die net papa was geworden van een tweede kindje. Die in mijn ogen een relatie had met iemand en waar de liefde nog steeds aan het aflopen was, net of ze kenden elkaar nog maar net 2 weken.
Hoe ik nu kwaad op mezelf ben omdat we al een hele tijd probeerden af te spreken om eens te gaan eten, maar we nooit verder geraakten als de worstjes van den aldi in de zetel opvreten.

De laatste sms die ik hem stuurde was een antwoord op een quizvraag. De namen van de kinderen van prinseses Mathilde. Zijn ploeg won, je won meestal met hem in de ploeg.
De laatste keer dat ik met hem samen was, was toen we een weekend weg waren, nog niet lang geleden. Week 12 volgens mijn foto's.
We hadden allemaal teveel gedronken aan de toog, ik was verbannen van de poker, ik mocht enkel meedrinken.

Donderdag en vrijdag verliepen dus een beetje in een roes. Waar ik mezelf realiseerde, dat ik vrijdag opstand na 3 uurtjes slaap en mijn dag verderging alsof er niet iets verschrikkelijks was gebeurd.

Waarom ik zo weing geslapen had. We gingen mijn schoonzus van de luchthaven halen en ze hadden de E19 afgesloten. We moesten er om 23.30 zijn en kwamen aan om 1.30 uur. Politiecontrole. Ze had geen fijne thuiskomst, want ook zij kende hem goed.

Ik had donderdag nog een gesprek gehad met een mogelijke werkgever, maar ik was niet wie hij zocht en ik heb hem dat ook gezegd. Ik heb hem gezegd wat voor iemand hij nodig had. Hij kon het waarderen. Of hij gaf althans die indruk.

Vrijdagnacht stortte ik in en huilde een nacht.

Zaterdag gingen we naar de plaats van het ongeval, plaatsten een bloemstuk en een kaars. Ik heb nu een stuk van zijn moto in mijn zak zitten. Een herinnering om te genieten van elke dag en niet te vergeten dat we maar één leven hebben.

Ze vroegen mijn lief om iets te zeggen op de begrafenis aanstaande woensdag. Mijn lief vroeg mij om iets te schrijven, want hij is geen vlotte schrijver. En zo zit ik al sinds gisteren te staren, naar enkele regels, die nog niet een duizendste bevatten van wat er gezegd zou moeten worden.

We hebben een samenkomst gearrangeerd dinsdagavond met al zijn vrienden om erover te praten.

Gisteren wilden we onze gedachten verzetten en wilden iets gaan eten, maar de plaats van voorkeur was bezet. Dus gingen we naar de cinema. Kijken naar Limetless. Leuk, maar hij zal evengoed op DVD zijn.

Nog enkele uren en zondag is alweer gepasseerd om alweer een crappy werkweek te laten starten.