Ook de tijd heeft tijd nodig.

We zijn dus dinsdag gaan karten, wat niet zo heel goed is voor mijn competieve geest en daarna tapas gaan eten in El Puerto op de Waalse Kaai. Afgesloten in Café Zurich.
Toen we in de karting waren, sprak mijn lief zijn schoonzus aan met de naam van zijn ex. Kun je nog volgen?

Toen ik hem daarop zei dat het een verdere stille avond ging worden wees hij me er even op dat ik tijdens het weekend in mijn slaap blijkbaar volgende woorden had uitgesproken ' Dadaa Filip of Philip, voorzichtig rijden hé"op een zeer liefdevolle wijze. Ik heb hem toen gezegd dat ik een hoop mannen met die naam ken, onder meer die ene waar hij zo'n beetje jaloers op is, die me vorig jaar heeft geholpen om niet constant met mijn gezicht in de sneeuw te liggen bij het snowboarden. En dat ik bovendien iedereen toewens om voorzichtig thuis te raken.

Enfin, ik schoot in de lach en zei dat hij gelijk had. Nu zeg ik wel elke avond welke personages er in mijn boek voorkomen, ... moest ik erover dromen.

Voor de rest, voelt mijn gezicht al een paar dagen aan als de rollen rockwool die we gebruiken om te isoleren. In ieder geval, we zijn bijna klaar met isoleren, volgende stap is de gyproc. Ik was gisterenavond zo moe, dat ik thuiskwam, ging douchen en nog een tas thee wou drinken. Ik had echter het zakje niet in mijn tas gezwierd maar ernaast. Mijn sleutels staken nog op de voordeur en ik viel over mijn eigen schoenen. Ik moet die echt leren opruimen ...
Ik heb 2x met mijn heup op een zeer scherpe punt gebotst, wat meer een mooie blauwe plek oplevert.
Vanavond is de laatste dag van het jaar dat we in het huis gaan werken.
Mijn lief ligt waarschijnlijk nog te slapen, maar zal er toch uit moeten om 13.00 uur, want dan komt de kuisvrouw. Hij heeft de nachtshift.

Op het werk.... ja mijn baas zegt er niets van, maar is er in geslaagd zich te verspreken, dus daardoor weet ik dat we op 1 april niet langer meer werknemers zijn van het bedrijf waar ik nu voor werk. Ik voel me nu dus heel achterlijk dat ik het jobaanbod niet heb aangenomen dat ze me eens hebben gedaan. Ik verlies allezins sowieso, want mijn job is reeds ingevuld, door een man. ik werk in een mannenwereld. Ik ga gewoon even afwachten wat er nu van komt, maar ik voel me er bijzonder slecht bij.

Ik heb vandaag nog een afspraak van een paar uur, maar ik heb mijn Wii meegebracht en ik ga in de namiddag mijn collega overtuigen dat tennis op de Wii even vermoeiend is als zijne tennis op het veld. Nah ... Fuck it !!!

Tranen veeg je best weg met je eigen hand.

Ik heb nog enkele updates, waar ik ze intussen nog niet vergeten ben.

Mijn moeder wist mijn lief te vertellen dat ik tijdens oudjaar van 1996 de dag erna 's middags zo stoned als een garnaal ben thuisgekomen. Laat me nu al opmerken, dat ik nog een garnaal stoned heb gezien en die waarschijnlijk niet veel nodig heeft, vond ik het niet nodig dat ze dat vertelde. Het klopt dat ik een tijdje graatmager was en 'lijkje' geheten werd in de omgeving en dat ik nogal veel speed nam (wat ze natuurlijk ook vertelde), maar ik stond wel elke dag heel vroeg op om voor mijn broer te zorgen, naar school te gaan en tot zeer laat op te blijven om voor mijn broer te zorgen. En hoewel dat een heel slecht excuus is, was het op die moment een grote hulp. Dat vergat ze erbij te vertellen. Ze vergat ook te vertellen dat ik haar shit en weed verkocht om schoolgerief te betalen omdat ik anders mijn cosinus en tangens niet kon berekenen.
Ik heb even diep ademgehaald, gezegd dat ik dat was vergeten, maar dat het effectief klopt en voor de rest niet meer gereageerd.

Ik heb mijn broer zijn internet gemaakt want zijn stiefvader had niet zijn kabel kapot geknipt, maar eenstuk van 10 cm uit zijn internet kabel geknipt ...

Onze Sam een groot been heeft gekregen voor zijn kerst dat hij bijna niet kan tillen en natuurlijk onze andere hond ook.

A ja en toen we op bezoek zijn gegaan bij dat eerste liefke van mijn lief, heb ik hem toch nog geplaagd met die wederzijdse ontmaagding. het was sterker als mezelf.

Zondag hebben we dan 4/8, zoals ik het zelf zei geïsoleerd. Dus de 6 cm steekt overal, de gaten zijn gevuld, ik kan geen isolatie meer zien, maar nu zijn we begonnen aan de 12 cm bovenop die 6 cm.
Mijn lief was 's avonds kapot en viel in slaap in de zetel en voelde zich vervolgens ziek (mannen hé)

Mijn vinger waarin de Anna heeft gebeten is terug beginnen tintelen. Dat is heel ervelend, het is begonnen terwijl we aan het isoleren waren.

Gisteren zijn de 2 honden gaan lopen. apart van elkaar lopen ze niet weg, maar samen zijn ze plots verdwenen. Ik ben er neit achter gegaan, maar ben rustig gebleven en ben hun halsbanden gaan halen. Ik ben de weg beginnen afwandelen die ze zelf kennen van onze wandelingen. Ik panikeerde even, enfin al van ht begin, maar wou het bedwingen, toen ik allerlei ganzen en dergelijke gevleugelden hoorde, maar plots kwam de Sam eraan gespurt nadat ik hem met mijn leifst stem voor de 100ste ker had geroepen. De vreugde van vrijheid stond op zijn smoeltje te lezen. Een minuut later was onze andere hond er ook. Mijn lief was intussen de straat afgereden met de wagen om ze te zoeken. In de bossen kan het nog wel, maar wat als ze dat doen als we terug in een dorp wonen? Ik mag er niet aan denken.

Vanavond moeten we om 18 uur bij de vader van mijn lief zijn, met platte schoenen ???!!!! en in een overal. Ik hou mijn hart vast. Ik ben niet avontuurlijk aangelegd. Daaronder moeten we goede kleren hebben om iets te gaan eten achteraf. Het zal dus geen salsa les worden :-)

Vooral kritiek moet je kritisch behandelen.

Woensdag en donderdag waren zeer drukken dagen op het werk. Ook vrijdag was nog lekker druk. Mijn afspraak belde af door de sneeuw. Ik bleef langer op het werk voor de transporteur, ik belde met onze klante nuit Luxemburg en de kanten van St Vith omdat die hun goederen serieuze vertraging hebben opgelopen.

Ik denk dat het dinsdag of woesndagavond was dat ik op vraag van belde naar onze grootste klant uit Antwerpen. Hij zit in Merksem op een drukke baan. We kennen elkaar al een hele tijd, ik was op zijn trouw en gaf hem een roze lederen draagtas voor hun hond. Zijn vrouw is een prachtig mens en kan mijn eindeloos geflirt met haar man goed verdragen.
Hij is 54 en altijd piekfijn gekleed.
Toen ik hem belde vertelde hij me dat hij over enkele jaren iets rustiger wil beginnen werken en erover had verteld tegen zijn rechterhand. Die rechterhnd wil het niet alleen doen en ze zijn dus kandidaten aan het zoeken.
Niet dat hij zijn winkel zou overgeven, hij verdient er te goed aan hé, maar iemand om het mee in goede banen te leiden.
Nu zien ze het wel zitten dat ik bij hen kom werken. Hij heeft al zijn andere kandidaten on hold gezet, want eigenlijk heb ik de job al, we moeten enkel zien dat ik gelukkig zal zijn om het in zijn woorden te zeggen.
Ik was in eerste instantie blij verrast voor het vertrouwen.

In 2de instantie begon in na te denken. Ik heb voorgesteld elkaar te ontmoeten in januari na al de eindejaarsdrukte.
Als ik in een winkel zou werken, wat ik nog nooit heb gedaan, dan heb ik ook geen dooorgroeimogelijkheden meer. Natuurljk zou ik samen met een ander de verantwoordelijk hebben over alles van de winkel en ik zou veel beter verdienen als nu.
Maar hij heeft niets met telecom te maken, wat nu eigenlijk wel mijn dada is. Zou hij daarmee willen beginnen? Ik vrees ervoor.
Ik moet er heel goed over nadenken.

Kerstavond was bij mijn ma en haar man. Ik kreeg al lichtelijk spijt toen ze mijn ex 3X vermeldde in de eerste 5 minuten en er ook nog een bovenop gooide dat die verliefd was geweest op mijn zus. Wat dikke zever was, mijn zus is de perfecte huisvrouw en zou daardoor heel veel mannen gelukkig maken. Ook mijn ex was daardoor aangetrokken, maar mijn zus was absoluut zijn type niet. Toch zindert dat nu al een paar dagen na natuurlijk.
Ik heb op risico mijn lief een paar keer alleen gelaten om boven mijn broer te helpen zijn internet in orde te krijgen.
Er is veel gezopen. Niet door mij natuurlijk.

Gisteren hebben we dan de hele dag in het huis aan het werken geweest en dat gaan we ook vandaag doen. eigenlijk dubbel werk. Mijn lief had 12cm isolatie gekocht met een R3 waarde. Hier door krijgen we 2 euro per m² terug als we het zelf doen, maar donderdag vertelde de architect dat hij minstens 18 cm isoleert. Zodoende wou ik meer isolatie en moeten we nu alles dubbel doen. Ik hoop dat we vandaag toch de helft van het dak geïsoleerd krijgen.
De architect zien we de 2de week van januari terug. hij wil de voordeur en dergelijke verplaatsenen een hoop andere aanpassingen doen. Niet alleen moet de vloer er volledig uit op het eerste, die moet helemaal opnieuw gezet worden, maar hij zegt ook dat de muren eruit meoten, dus het hele huis moet onderstut worden met schoren.

Wat ik vandaag doe is belangrijk, want ik geef er een dag van mijn leven voor.

Maandag was niet zo'n fijne dag. Om 17 uur kwam mijn baas opperen of ik nog wou blijven, want onze transporteur zat vast in Wetteren en onze verantwoordelijke logistiek was reeds vertrokken om 15 uur, hoewel die pas om 09.30 uur was toegekomen.
Ik heb beleefd geweigerd, mijn dag was lang genoeg geweest.

Dinsdag geraakte ik met moeite op het werk en hadden we 's middags een extra chipske aan tafel omdat het bijna kerst is. Ik had liever een bonus gekregen of nog beter een klein woordje van onze baas om te vertellen dat hij onze inzet apprecieert. Maar neen, dat was er dus niet.
Hij vertrok naar huis zonder iemand een goedendag te zeggen.

Ik begin verbitterd te klinken als het over mijn werk gaat en dat wil ik niet, want ik ben verzot op mijn job, maar blijkbaar mijn job niet op mij. Ik begin me te realiseren als ik vooruit wil dat ik moet stoppen in de loze beloftes te trappen van mijn baas en eigenlijk doet dat best pijn.

Ik moet dringend tanken en probeer dat echt uit te stellen, want vanavond gaan we op bezoek bij het allereerste liefke van mijn lief en die woont naast een Q8. En dat is nu net het station waar ik moet tanken.
Het is mijn idee om bij haar op bezoek te gaan, ze is 4 maanden zwanger en ook uiterlijk niet echt concurrentie. Eigenlijk zelfs niet 'niet echt', gewoon niet.
Maar .... realiseerde ik mee deze morgen met het juiste drama gehalte, die 2 hebben elkaar wel ontmaagd !!! En ze zeggen dat je je eerste nooit vergeet.

Misschien moet ik toch nog een klapke doen met mijn lief voor we vertrekken, hoewel ik er dan net de nadruk op leg en hem er terug aan doe denken. Dilemma, dilemma ..

Ondankbaarheid is de dochter van trots.

Vandaag zat ik op het werk voor 5 uur in de ochtend.

De reden is dat mijn wagen niet op straat geraakt. Ik woon dus zoals jullie weten in een bos en daar komen geen strooiwagens.

Ik ben natuurlik achterlijk, want we hebben een dubbele garage, maar ik ben te lui om de wagen daarin te zetten.

Gisteren ging ik eigenlijk naar Antwerpen rijden om naar de kerstmarkt te gaan met vriendinnen, maar daar stak koning winter dus een stokje voor.

Oké ik hoor het jullie zeggen, " je bent een vrouw", en dat klopt 100%. Ik ben heel veel vrouw als het op zo'n dingen aankomt, maar ..... mijn lief kreeg ook geen beweging in mijn wagen.

Ikzelf gaf geen gas, enkel met de koppeling werken. Oké, eerlijk is eerlijk, toen ik gefrustreerd raakte, heb ik gas gegeven, wat uitermate belachelijk was natuurlijk.

Ik kan makkelijk van thuis uit werken, daar ik alles in mijn buurt heb, maar daar stak mijn baas een stok in de wielen. Mijn collega met winterbanden die vandaag verlof heeft zorgt ervoor dat ik (zonder winterbanden) moet aanwezig zijn hoewel hij zelf 'niet zeker is dat hij er gaat geraken'.

Ik kan u zeggen waarde lezers dat de stoom me dan uit de oren komt.

Ik heb dan al helemaal geen zin als ik weet dat mijn collega een koprol heeft gedaan.

Zodoende hopte ik deze morgen om 4 uur in de wagen van mijn lief en vroeg hem heel lief om me op het werk af te zetten en met te komen halen om 17.00 uur.

Tomorrow is another day.

Stukje tuin

Mijn wagen na de eerste sneeuwbui, daarna volgde er nog enkele

Stukje tuin

Stukje tuin

Sneeuwpoppen komen als bouwpakket uit de hemel vallen.

Donderdag en vrijdag gingen gezwind voorbij en ik weet eigenlijk al niet mer goed wat ik donderdag deed. Ik bezocht Eandis, maar daar stond het vol met mensen die hun kaart moesten opladen, waar mijn bedoeling is om van de budgetmeter in het nieuwe huis af te raken. We zullen het per telefoon doen.

Ik trok foto's van het huis en we plaatsen een nieuw slot. Enfin, een hangslot. We moeten de voordeur vervangen. Ze hadden geen enkele sleutel meer en gingen altijd via het hek naar binnen.

We zijn iets gaan eten voor mijn lief zijn verjaardag en tot mijn eigen verbazing dronk ik te veel. Eigenlijk had ik zelfs weinig gedronken, maar ik wist ervan. Mijn lief had het nog niet eerder meegemaakt en ik was a blij dat ik me nog redelijk bewust was van mijn gedachtegang. Anders is het hek van de dam. :-)

Vrijdag gingen we dus naar het boekenfestijn en gingen we de oprit al vrij maken van alle rodendendrond dat er stond en andere soorten planten. De oprit is 3,5 meter breed, maar met die planten geraakte er amper een wagen op.

Zodoende zijn we aan zaterdag beland. Mijn lief is gaan werken en ik ging in mijn M&M pyama de tuin in. Ik zakte tot mijn plezier tot halverwege mijn kuit in de sneeuw. Sam begon spontaan mijn voeten op te graven, zo schattig. Ik hou van de sneeuw als ik er niet door moet. Maarrrrrr ik moet naar het containerpark voor het groen weg te doen, wat toch een remorque vol is.
Ik heb nog geen aangepaste overal om in te werken, dus ik heb er één van mijn lief een beetje opgefleurt met een roze riem en ik gebruik mijn Dr. Martens voorlopig, met roosjes op en natuurlijk roze werkhandschoenen.
Ik hoop stiekem dat m'n lief me nu belt en zegt dat we het samen gaan doen, enfin ik reken erop, want hij weet dat ik niet graag rijd in dit weer.

Ik heb geen winterbanden en mijn collega met dezelfde wagen als ik, is donderdag in een gracht beland nadat hij eerst overkop is gegaan.... . Hij is in orde, de wagen niet.
Oké nu ik me dat herinner ga ik zeker wachten. Ik zal wel wat strijken intussen.

Fijn weekend nog, ik ga een witte wandeling maken met de honden en daar volle bak van genieten.

Heilige huisjes zijn ook maar huurwoningen.

Gisteren is de dag nog zonder noemenswaardige problemen verlopen. Ik heb niets gebroken, geen auto accident gehad en niemand meer tegen het hoofd gestoten. (denk ik)

Gisterenavond gingen we bij vrienden kerstleffe drinken en dan is het al snel veel te laat als je thuiskomt.
Deze morgen met een mega ochtenhumeur opgestaan, terwijl mijn lief vandaag 30 jaar is geworden.
Ik heb geprobeerd het te verbijten maar het lukte me niet.

Om 9 uur bij de notaris en daar gezeten tot iets na 11 uur om dan naar de bank te vliegen, om nog stapels te tekenen, nog de meterstanden gaan opnemen en nu terug aan het werk.
Enfin, het huis is nu écht van ons. Tis in orde.
In de wagen zakte de moed me al in de schoenen, we hebben een krot gekocht. :-)))) Echt waar.
Maar mijn lief is superoptimistisch en megablij dat de mens zijn piano heeft achtergelaten en een lelijke stenen beeld van een blote madam die op haren buik ligt.
Hoe een mens snel gelukkig kan zijn.

Hij mag de piano hebben als hij lessen neemt.

Vanavond komt de familie van mijn lief voor zijn verjaardag te vieren en hij heeft zijn cadeau al gekregen van me, namelijk zijn KitchenAid waar hij al héél lang achter zaagt.
Eerlijk ik heb een roze gekozen, want ik mag er ook iets aan hebben. En nu moet de rest van het keukengerief ook aan die kleur aangepast worden.
Nu kan hij aan zijn taarten enzo beginnen. Ik ben blij dat hij blij is.

Vrijdag wil ik naar het boekenfestijn . Ik koop me daar ziek aan boeken. elk jaar opnieuw. Maar ik heb altijd een heerlijk gevoel achteraf.

Het geluk bestaat daaruit dat men met zijn ongeluk tevreden is.

Na alweer een nacht met een slechte nachtrust, kon ik niet de trap af stappen deze morgen, neen het lot besloot, me naar beneden te laten schuiven.

Het is een klapdeur, dus toen ik die dan open deed voor de kat en blijkbaar er teveel kracht tegen zetten, kreeg ik die ook nog in mijn wezen.
Dit was zelfs voor ik mijn tanden gepoetst had.

Ik kom trouwens naakt de trap en en doe de schuifraam open om te honden buiten te laten. Onze Sam besloot zijn gemakt te nemen en mijn borsten kregen alvast een frisse oefening om stevig te blijven en goed kans dat mijn muiseke een valling heeft opgelopen.

In de spiegel zag ik een bleek gezicht en toen ik naar beneden keek zag ik verkeerde sokken aan mijn voeten. Kut, want het zijn echt lelijke, maar ik het ze dan toch maar aangehouden.
Mijn haar en ik hebben al weken ruzie en ik heb de strijd opgegeven.

Ik wou de kat melk geven, maar ze was zo ongeduldig dat ze met haar kop tegen mijn hand duwde en daardoor er gen melk in haar potje zit, maar ernaast. Ook kut, maar de boom in. 's Morgens is mijn humeur net iets te fris.

Gelukkig was ik mijn handschoenen en sleutels niet kwijt, maar ik moest nog wel een nieuw stuk voor mijn oortje zoeken. Dat ging naar mijn normen redelijk vlot, als je weet dat ik de avond ervoor er reeds een uur achter aan het zoeken was. Ik werd afgelopen nacht wakker, met in mijn hoofd, de plaats waar het zou kunnen liggen, en voila, ik heb een nieuw oortje en kan weer naar hartelust bellen.

Toen ik naar mijn wagen ploeterde, zag ik dat hij aangevroren was en toen ik de deur opentrok, knalde de punt van de deur snoeihard tegen mijn been. Er kwam een stevige grom en vloek uit mijn mond en ik besloot dat het weer één van die dagen is.

Aangekomen op het werk, wil ik een cadeau inpakken en ik merk op dat ik te kort kom, dus een hoop plak en knipwerk.
Ik heb nog niets gegeten, de koffie is niet te zuipen sinds onze Nespresso weg is en er ligt een stapel 'ik vind je niet erg leuk werk' te wachten op me.

Let's start .... JJIIHAAAAA

Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg.

Het weekend kon verschillende richtingen uitgaan.

Mijn vriend uit St Tropez belde om te zeggen dat hij een weekend in Amsterdam zat om op te treden op decadente feestjes van Bn'ers en of ik niet mee wou komen feesten gedurende 3 dagen.
Daar bedankte ik voor, hoewel ik 2 seconden twijfelde, misschien is het net wat ik nodig heb.
Ik ging vroeger veel met hem feestjes bouwen in Amsterdam en het was altijd leuk.

Maar dat deed ik dus niet dit weekend.

Ik kreeg de vraag van een leverancier om te gaan kijken in de loge van Anderlecht , naar de wedstrijd tegen Lokeren. Hoewel ik live voetbal kijken heel leuk vind en ik meestal de pot win, had ik geen zin om in de donkerte te rijden. Dus daar had ik al diplomatisch voor gepast een tijdje terug.

Dat deed ik dus ook niet.

Wat ik dan wel deed, buiten megaslecht slapen.

Wel ik heb een bezoekje gebracht an mijn zus. Hoewel ik dacht er maar een uur te zitten ofzo, is dat een paar uur geworden. Het was best gezellig. De broer van mijn schoonbroer was ook opgedoken.

Ik zag mijn moeder die me uitnodigde voor kerstmis en me voor de rest van het weekend met een dilemma opzadelde. Het is een stap, maar is die niet te vroeg. wat gaat er weer gebeuren, hoeveel gaat er gedronken worden, moet ik mijn lief introduceren,....

De kerstboom kwam aan en die gooide ik vol met de ballen van vorig jaar en een hoop vlinders.
Geen slingers en niet teveel frullen. Ik denk dat we toch niet veel gaan thuis zijn dit jaar. Dus niet teveel moeite doen, de kerstspirit heeft me nog niet bereikt.

En ik begon aan een grondige schoonmaakbeurt omdat we woensdag wat volk verwachten voor mijn lief zijn verjaardag. Donderdag en vrijdag ben ik thuis en zal ik dus voor het eerst onze kuisvrouw zien en ineens een zacht eitje met haar en haar ouderwetse kuisidealen pellen.
Ze moet niet komen als ze het niet beter doet dan ik en en buiten de douche streepvrij krijgen, doet ze niet veel beters, integendeel. ze stofzuigt blijkbaar niet achter, onder en naast kasten. Vreemd hoor. E n we hebben maar 1 kast !

Een verzameling mooie uitspraken is meer waard dan een hoop schatten.

Gisteren onderweg naar huis besloot ik mijn gsm in mijn handtas te laten steken en een selectie van mijn mp3 af te spelen. Dat is vreemd omdat ik normaal van start tot thuiskomst aan het bellen ben. Met mijn zus, vriendin, of voor het werk.

Gisteren dacht ik aan de uitspraken die me het meest zijn bijbegbleven in 2010.

Vriendin P: "Mannen vallen op mijn borsten en lichaam. Bij u vallen ze op uw verstand"
T was een compliment met een serieuze baksteen eraan. Ik wist niet hoe erop te reageren. Ik heb dan 's avonds maar eens heel lang in de spiegel gekeken.

Diezelfde P: "Voor je met je lief samen was, was je veel grappiger"
Oké nog zo eentje. Ja, vertelde ik haar toen, het klopte dat ik als vrijgezel toen we 5 op 7 dagen op stap waren iets toegankelijker was, maar mijn humor is hetzelfde gebleven.

Vriendin Moon in de toiletten in een restaurant: "Ik durf niet naar uw lief kijken, hij is zo knap"
Waarop ik antwoordde dat hij niet zo aantrekkelijk is als hij scheten laat en als ze wou dat ze hem zelfs eens mocht aanraken.

Als het over mijn relatie ging:

"You two are north and south"
"Hoe ist met uwe lange?"
" Hij is niet sterk genoeg voor jou"

Zo kan ik even doorgaan, het komt erop neer dat de meeste onze slaagkansen niet hoog inschatten. Vrienden van mijn kant dan.

Ik kan er maar 1 ding op zeggen. Ik zie mijn lief doodgraag en ik geloof er wel in. Niemand heeft gezegd dat een weg zonder bulten leuker is om op te wandelen, geef mij maar wat werk.

Voornemens maak ik absoluut niet voor 2011. Ik breng er toch niets van terecht.

Fijn weekend!

Je kan niet tegelijkertijd op je bed blijven liggen en sprinkhanen vangen.

Mijn collega logistiek is er niet, dus het is weer redelijk druk voor me.

Ik heb morgen al een afspraak afgezegd. Eén kan ik niet afzeggen omdat het een lunch is en de andere daar heb ik eigenlijk zelfs geen zin in.
Het is een dame waar weinigen over tevreden zijn. Misschien doet ze haar best, misschien niet, ik weet het niet. Ik heb haar altijd verdedigd tov onze aandeelhoders, maar ze heeft intussen wel wat krediet verloren. Ik heb geprobeerd er energie in te steken, maar ik geef het echt op. Sommige willen het niet zien.
Ze zoekt trouwens telkens naar ander werk als haar commissies haar tegensteken. Dus in mijn ogen, is ze niet gepassionneerd door haar job.

Ik was aan het praten met een vertegenwoordiger van Nikon, een superkerel en het feit dat we te laf zijn om als zelfstandige te beginnen. Ik zou het helemaal zien zitten, maar ik durf het niet. Hij heeft hetzelfde. Hij stopt met werken als zijn oma sterft. Ik heb gevraagd of hij nog een oma over heeft voor me, maar dat is dus niet.

Veel werken en weinig tijd hebben, maar van me een andr mens. Het klopt, je hebt geen tijd om na te denken over andere dingen en ik vind dat schitterend.

Ik lig hopeloos in de knoop met het beeld dat ik van mezelf heb en van anderen. Ik voel me bedrogen (hoewel dat niet het juiste woord is), door sommige hun houding.

Ze beloven vriendschap, maar draaien je de rug toe.

Geen enkele van mijn vrienden heeft angst voor me, ik bedoel daarmee, ze weten dat ze alles tegen me kunnen zeggen, ik spreek er met niemand anders over.

Niemand weet beter dan ik, hoe zwaar het is om iets alleen te dragen. Ik wil die last mee overnemen voor hen. En al vraagt de ene vriendin of ik weet wat het is met de andere vriendin, ik zal me van den domme houden.

Nieuwe vriendschappen die ontstaan, ontstaan meestal door een gebeurtenis, zoals bijvoorbeeld een gesprek, een dans, een avondje uit, ... en een gevoel dat daarmee ontstaat.
Vriendschap is voor mij het hoogste goed, dat ik geen 2 handen nodig heb om het aantal vrienden te tellen.
Daarom dat het extra pijn doet als je ziet dat iemand uit vrees je de rug toekeert.

Hier Gene Pitney, origineel van 1963, op de Top of the Pops lp die ik heb van 1989 met een herwerkte versie met Marc Almond.
Maar ... eerlijk is eerlijk, origneel is altijd beter.

Eindigheid omarmd door liefde is eeuwigheid.

Deze morgen op kantoor toegekomen en eerst de mails beginnen afwerken die het snelst gaan.
Nu moet ik beginnen met de kuitenbijters.

In de voormiddag vertrokken naar de begrafenis van de papa van mijn collega. Ik ben daar redelijk koppig in, want mijn baas, die notabene schoonfamilie is van de overledene zijn mening is dat het maar emotioneel gedoe is en het een te drukke periode is. Mijn collega is belangrijker dan mijn werk op die moment, dus ik ben er een paar uur tussenuit gegaan.

Gisteren heb ik thuis veel gestreken en opgeruimd. Mijn zus die me belde zei me dat ik geen vakantie zonder doel mag nemen omdat ik dan teveel nadenk. Ik kan beter werken zegt ze. Ze heeft misschien gelijk.

De broer van mijn schoonbroer heeft laten weten aan zijn broer dat hij een einde wil maken aan zijn relatie omdat hij ervan overtuigd is dat hij en ik samenhoren en ik mijn lief toch niet zo graag zie.
Hij gaat van een kale reis terugkomen vrees ik. Ik zie mijn lief namelijk erg graag.

Het klopt dat ik hem intussen 16 jaar ken en dat we elkaar goed aanvoelen, maar we zijn dan ook op dezelfde dag van hetzelfde jaar geboren. Het klopt dat we ooit overwogen hebben om samen iets te beginnen, maar het een te slechte tijd was voor ons beiden en we dat dan maar niet hebben gedaan.
Dat is al zovele jaren terug en ook al komen we goed overweg, dat is me nu net iets te drastisch. Ik was al slechtgezind op hem toen hij zijn zoon vertelde, terwijl mijn lief erbij zat dat die niet teveel naar me mocht kijken omdat hij anders zou verliefd worden op me "net als zijn papa". Superongepast!!!

Ik hoop dat hij zich gaat realiseren dat hij beter bij zijn vriendin blijft, anders moet ik mijn lief erover aanspreken en die heeft het er al moeilijk mee.

Enfin, ik ga me er niet druk in maken voorlopig en me concentreren op het werk en het eindejaar.

Wat de eb meeneemt, brengt de vloed terug.

Ik was vandaag van plan om naar Antwerpen te rijden, maar ik hoorde net dat er een ongeval is gebeurd aan Linkeroever. Ik zal dus maar starten met wat strijk vandaag.
En ik zou cadeautjes moeten inpakken, iets wat ik normaal heel graag doe, maar eigenlijk nog niet heel veel zin in heb.

De ochtend begon met een bezoekje aan de post. Natuurlijk stond bejaard vlaanderen voor me. Diegene die dan net voor me stond en dan was ik al aan het einde van mijn onbestaande geduld kwam 150 euro afhalen en moest het dan nog eens 7 keer natellen.

Ik zag dat de post intussen ook een MVNO heeft opgestart met hoogstwaarschijnlijk Base, maar de tarieven zijn niet mals.

Hierbij iets wat ik al langer heb klaarstaan. Als je vindt dat je GSM te snel op voicemail sprint, kun je onderstaande doen, om hem langer te laten rinkelen. Ik heb het ook gebruikt.

De werkwijze: Toets de code van je provider in, op dezelfde manier zoals je een telefoonnummer zou intoetsen.

Proximus: **61*+32475151516*11*30# of **61*+32475151516**30#
Base: **61*+32486191933**30# of *61*+32486191933**30#
Mobistar: **61*5555**30#
Telenet: **61*5555**30#

Daarna moet je op verzenden of op de groene knop van je gsm drukken.

Overigens ben ik gisteren onderuit gegaan toen ik uit de wagen stapte. Het was net voor het huis dat we hebben gekocht en de buurman die ik net heb leren kennen stond buiten. Ik begon te gieren van het lachen, want ik denk dat het heel grappig was, mijn lief was eerder genegeerd door mijn lachbui.
Het lachen verging me heel snel toen ik merkte dat de waterleiding gesprongen is en er een nieuwe meter moet geplaatst worden.

Ik zei deze morgen tegen mijn lief dat ik graag eens een maand zou thuiszitten en niets doen. Alles van me af laten glijden. Hij zegt dat ik me alles teveel aantrek en dat ik moet leren mijn mail dicht te houden als ik thuis ben. Waarop ik zeg, als ik dat 2 dagen doe, er ongeveer 200 mails in mijn inbox zitten en me dat nog meer stress veroorzaakt omdat ik dan niet direct kan antwoorden en helpen / oplossen. Mijn deel van onze eindejaarsfolder suckt dit eindejaar. Ik zal de schuld maar in mijn eigen schoenen schuiven. Ik had teveel vertrouwen in de capaciteiten van anderen. Grote vergissing. Ik zit met een kleine crisis bij onze aandeelhouders en moet het maar zien op te lossen.
Ik ben positief, ik los het morgen op.

Het strijkijzer blaast stoom dus dat is mijn teken .....

Je kunt geen vuistslag geven op de punt van een naald.

Mijn weekend was rustig.

Zaterdag zijn we op zoek gegaan naar badkamers, keuken en soorten verwarming. We hebben discussies gehad over parket en tegels. Hij mag de soort van verwarming kiezen, maar ik heb hem erop gewezen, dat een warmtepomp goed is, maar vooral voor een nieuwbouw en niet voor een verbouwing.

Zondag zijn we een lange wandeling gaan maken met de honden en daarna naar een kerstevenement gegaan. We hebben een kertboom gekozen, een kleintje, en een beetje gekeuveld en roddels gehoord.
Daarna gaan etern bij de schoonzussen en naar huis gegaan.

Nu heb ik enkel dagen vrijaf.

Ik voel me al een paar dagen niet goed. En dat ligt enkel aan mezelf. Ik lig met mezelf in de knoop. Mijn moeder die haar weg naar facebook heeft gevonden. Ik die 2 volle neven van mijn moeder gevonden. Ik, die zich begint af te vragen wie ze nu eigenlijk is.
Geen familie, een halfbroer en halfzus en vrienden die me zeggen dat ik part of the family ben. En hoewel me dat erg goed doet en ik erg dankbaar ben met hen allen, hebben ze mijn genen niet. Ik zag kinderen van de volle neven en ik merkte dat we trekken van elkaar hebben. Ik merkte dat de wereld erg klein is.
Ik heb werk met mezelf.

Mijn schoonzus zei me dat ze de indruk heeft dat één van mijn vriendinnen erg egocentrisch is. Ze sloeg de nagel op de kop. Dat is ze ook, maar ik weet dat en ik zie haar niet minder graag. Ik zit er niet mee in, omdat ik zelf niet egocentrisch ben en zij die plaats in het middelpunt van me mag hebben.
Ik hoop dat ik later zal herinnert worden als iemand die zichzelf vooral ten dienste stelde van haar dierbaren.

"Karstboem in olle gat"

een opmerkelijk stukje kerstspirit:


Op lijn 7 ging een tramchauffeur dinsdagmorgen compleet door het lint. Hij beledigde de reizigers en reed ook drie keer door het rood.

“Ik denk dat die man recht vanuit het café op zijn tram is gestapt”, zegt reiziger Marc De Beckker uit Berchem over de chauffeur, die dinsdagmorgen rond 9.30u met een bomvolle tram van Berchem naar de Sint-Katelijnevest reed.

“Ik stapte op aan het Pulhof in Berchem. Als frequent tramgebruiker ben ik wel wat gewend, maar wat ik dinsdag meemaakte, is ongehoord.”

Rotvaart“Eerst denderde de tram de Grotesteenweg af. Ja, hij reed werkelijk met een rotvaart. Veel sneller dan gewoonlijk. Ik dacht eerst: ‘Die is te laat vertrokken en wil de verloren tijd inhalen’”, vertelt Marc De Beckker.


Als dat zo was, dan deed de trambestuurder dat wel erg creatief. “Aan de Koninklijke laan, de Elisabethlaan en de Van Schoonbekestraat reed hij flagrant door het rode licht, of voor trams dat sein met een dwarsbalkje. Op het kruispunt met de Elisabethlaan staken nog auto’s over toen hij alweer vertrok.”

“Aan de haltes Koninklijkelaan, Driekoningenstraat en Mechelsesteenweg stopte hij ver voorbij het schuilhokje”, zegt Marc.

De bestuurder, die vooraan intussen gezelschap had gekregen van een kennis, schoot de hoofdvogel af aan het Elzenveld.
“Naar een voetgangster riep hij: ‘Hey slet, de tram heeft hier wel voorrang, hé.’ Toen een reiziger daarop reageerde, draaide de chauffeur zich om en riep naar de volle tram: ‘Stekt allemoal ne karstboem in olle gat’.

De meeste passagiers zijn uitgestapt aan de Oudaan”, besluit passagier Marc. “Iemand kan een slechte dag hebben, maar zo’n reactie naar reizigers, terecht of niet, dat kan niet”, zegt woordvoerder Koen Peeters van De Lijn. “Zo onbeschoft, dat is openlijk solliciteren naar een sanctie.”

Als er plaats is in je hart, is er plaats in je huis.

Alweer een zwarte dag. De papa van mijn collega is overleden. Het is niet eerlijk, hij is zijn mama ook reeds kwijtgeraakt. Ik belde nog gisteren met hem omdat hij gemengde gevoelens had en omdat hij de relatie met mijn ma kent, ik hem daar beter in kan volgen als een ander.
Het doet pijn om te zien dat een collega verdriet heeft. Zeker als het een collega is waar ik zelf zeer dicht bij sta.

Blijkt uit een aandeelhoudersvergadering, wij de 2 populairste werknemers van Top Camera zijn. Ze hebben een enquête gehouden. Ik sta op nummer 1 en hij op nummer 2. Maar we werken ook al zo lang bij het bedrijf, dat het ergens logisch is. Mijn tactiek is eerlijk zijn en hard werken en hij maakt een prachtig product voor de winkels. Het minst populair is mijn baas (lijkt me ook logisch), maar op de laatste plaats staat mijn andere collega waar ik samen mee de aankoop verzorg. Zo blijkt maar dat altijd een omweg nemen en te tactvol zijn niet altijd goed is.

Vandaag deed ik er anderhalf uur over om op het werk te geraken. Ik maak me er niet meer druk in, vroeger zou ik stressen over te laat komen, maar dat is gepasseerd.